NAUKA NA PAMIĘĆ jest wśród bystrych uczniów z dysleksją powszechnym mechanizmem radzenia sobie w szkole.

Czy zastanawiałeś się kiedyś, dlaczego Twoje dziecko / uczeń sprawia wrażenie, że rozumie lub że czegoś się nauczył … tylko po to, aby to ZAPOMNIEĆ dzień, tydzień lub chwilę później?

Ta niespójność może być kłopotliwa dla zmęczonych rodziców i nauczycieli, którzy próbowali wszystkiego, co mogli, aby dziecku pomóc.

Zapamiętywanie jest „trikiem” … sposobem na zaliczenie testu.

W żadnym wypadku nie oznacza, że informacje zostały zrozumiane lub zinternalizowane, a tym bardziej zintegrowane z bazą wiedzy lub procesem myślowym danej osoby.

Metodycy Davisa są przeszkoleni, aby dostrzec takie kompulsywne rozwiązania i oferować różne, wysoce skuteczne techniki, które szybko pokazują klientowi, że prawdziwa i trwała nauka JEST MOŻLIWA!

Nowe nawyki wchodzą w nawyk i ostatecznie potrzeba korzystania z triku zapamiętywania znika i zaczyna się prawdziwa nauka.

Jedno z trafnych i błyskotliwych stwierdzeń Alberta Einsteina, który bardzo dobrze wiedział jak się czują dzieci z dysleksją w szkole… Sam miał duże trudności i był słabo oceniany.

Na szczęście nie zdołano zabić jego ciekawości świata i kreatywności.

Macie w rodzinie lub znacie jakichś dyslektyków?

Zapytajcie jak odnajdują się lub odnajdywali w systemie edukacji, który nie jest dostosowany do ich sposobu myślenia i traktuje wszystkich równo zamiast każdego indywidualnie.

Skoro szkoła nie chce się przystosować do ucznia, to niestety uczeń musi się przystosować do szkoły. Sposobem na łatwiejsze radzenie sobie z nauką może być Korekcja Dysleksji Davisa®.

Dlaczego dyslektykowi czytanie i pisanie sprawia tak niebywałą trudność?

Ponieważ mylą mu się kształty i dźwięki – podobne litery i podobne brzmieniowo głoski. Nie pamięta wyglądu zapisanych słów, nie może więc poprawić błędów. Ten sam wyraz pisze w różny sposób.

– Starej kadrze wydaje się, że wystarczy uczniowi powiedzieć: napisz sto razy “który” przez “ó” kreskowane. Tymczasem dyslektyk za 101 razem napisze z błędem, a za 102 znów dobrze – mówi Małgorzata Dorosz, psycholog w gimnazjum, mama dyslektyczki.

Dyslektyk ma problem z koordynacją ruchów i ustaleniem kierunków. W dorosłym życiu nie umie się dwa razy jednakowo podpisać, więc miewa kłopoty w banku.

Nie wyobrażasz sobie tego? Jeśli jesteś praworęczny, spróbuj napisać list lewą ręką. To tylko cząstka trudności dyslektyka!

Opisano je po raz pierwszy na przełomie XIX i XX wieku. W 1968 roku w USA na Światowej Konferencji Neurologów sformułowano definicję: dysleksja to “zaburzenie, które przejawia się niemożnością opanowania umiejętności czytania i pisania mimo dobrej inteligencji i dobrych warunków środowiskowych”.

Dyslektyków chroni prawo. Ale nadal niektórzy uważają, że dysleksja to nowomodny wykręt przed wkuwaniem. Takie podejście może zrobić dziecku krzywdę na całe życie.

Jeśli uczeń z dysleksją nie uzyska pomocy w szkole i nie znajdzie oparcia w rodzicach, jego wada się pogłębi. Jakie są najczęstsze przyczyny i objawy dysleksji i kto może postawić diagnozę?

Dawniej dyslektyka nazywano zdolnym leniem. Taki bystry, a ma kłopoty z nauką. Czytając, duka. Pisząc, popełnia horrendalne błędy. Jak jakiś tępak albo niechluj.

Ale nie jest tępy ani niechlujny. Stara się, zna zasady pisowni, pracuje więcej niż inni. I nic to nic nie daje. Efekty tych starań są mizerne. Ciągle obrywa pały. Kiedy słyszy od nauczyciela: “mógłbyś, gdybyś tylko zechciał”, czuje się jak w pułapce. Nie może sprostać wymaganiom, cierpi z braku akceptacji.

Jeśli nie uzyska pomocy w szkole i nie ma oparcia w rodzicach, jego wada się pogłębi. Gorzej. Dojdzie do zahamowania rozwoju intelektualnego. Taki uczeń przestanie się uczyć, zniechęci się – bo po co się męczyć, skoro i tak ponad dwóje nie wyskoczy. W końcu uwierzy, że się do niczego nie nadaje. Tak rodzą się kompleksy, zamykają szanse. Ktoś zaszczuty w szkole traci poczucie własnej wartości. Ktoś wybitnie zdolny nie może skończyć studiów. Jak można wspomagać ucznia z dysleksją? – zadzwoń do nas (kontakt obok).